Rosie Thomas - Wedding day

Rosie Thomas is het meisje dat je uit zou lachen bij de audities van een talentenjacht. Denk maar aan Susan Boyle bij Britains Got Talent. Rosie komt giebelig en klungelig over en heeft een gekke stem als ze praat. Maar als Rosie gaat zingen, krijg je (ik in ieder geval) kippenvel. De fluwelige stem is een lust voor het gehoor en de schijnbaar simpele melodieën en teksten gaan door merg en been. In geval van liefdesverdriet is er maar één middel krachtiger dan chocola en dat is Rosie Thomas.

So much for love
I guess I've been wrong
But it's all right
Cuz I'm moving on

Dat gezeur over leeftijdsverschil ook altijd

Dat gezeur over leeftijdsverschil ook altijd

Als ik van je houd, dan houd ik van je

Ook al moeten we jaren overbruggen

Uiteindelijk zetten ze het nieuwe gebouw

Toch tegen het oude aan

Tot een van hen het gaat begeven

Des te sterker, want

Twee keer oud of nieuw

Gaat er tegelijkertijd aan

November

Het regent en het is november

Het jaar maakt zijn balans op

Er is niks meer over
De bladeren die waarschuwden

Zijn van de takken gewaaid

De woorden die waren verborgen

Zijn er nu aan vastgeregen

Als messen, ook mijn hart

Is leeggelopen, wat overblijft is

Dit lege hart, regen en november
Altijd

People Get Ready

This Beautiful Mess heeft de esthetica en poëzie overboord gegooid, want de band heeft een andere boodschap: People Get Ready! De muziek is harder, de teksten recht voor z'n raap en hun nieuwe kleur is wit. Ik ben hier gematigd enthousiast over, maar het leuke van het verhaal is dat je op hun website gratis 'Radio Uruzgan' kunt downloaden in ruil voor één tweet. De wijze les voor deze zondag is: sla nooit gratis muziek af. Het is een nummer dat je uit je luie stoel trekt, je aanzet tot denken, je op een lekkere manier boos maakt en gewoon ook nog eens lekker klinkt. Klik op het plaatje om naar de website van Peple Get Ready te gaan.

Pannenkoeken

Voor mij is het ideale comfortfood een pannenkoek. Het lijkt allereerst alsof ik heel culinair bezig ben: wegen, kloppen, bakken. Veel vaat produceren en hard spetteren. Vervolgens kan ik ontzettend genieten van een warme pannenkoek met knapperige randjes, met een beetje basterdsuiker. Terwijl ik onderstaande pannenkoek verorberde scheen ook nog eens een novemberzonnetje. Dubbel genieten noemen ze dat. Het pannenkoekenrecept van Karin mislukt nooit en je kunt eindeloos variëren. Bon appetit! 

Ingrediënten voor 10 pannenkoeken

• 250 gram bloem (of pannenkoekmeel) 
• 2 eieren 
• 500 milliliter melk 
• boter voor het bakken
• snufje zout

Bereiden
Doe de bloem en een snufje zout in een zeef boven een grote kom en tik tegen de zeef tot alle bloem erdoor gevallen is. Tik elk ei even op de rand van de kom, hou met 2 handen vast en breek dan open boven de kom. Stukjes eierschaal kun je er het makkelijkst uitvissen met een groot stuk eierschaal. Giet de melk erbij. Klop het met de mixer goed glad tot alle klontjes eruit zijn. Het beslag moet vloeibaar zijn. Doe eventueel een extra scheutje melk erbij. Extra luchtig beslag krijg je in de blender of met de staafmixer. Neem een koekenpan met een anti-aanbaklaag en laat die goed heet worden op het vuur. Laat een klontje boter erin smelten. Giet met een soepopscheplepel wat beslag in het midden van de pan en draai de pan dan snel rond tot de hele bodem bedekt is met beslag. Bak op niet al te hoog vuur tot de bovenkant van de pannenkoek droog is en de onderkant lichtbruin. Draai de pannenkoek om met een spatel en bak de andere kant. Bak zo verder tot al het beslag op is.
 
Bron: Karin Luiten

Gregory And The Hawk – ‘Landscapes’

Een busrit door Japan, een opkomende zon en in gedachten verzonken naar buiten staren. Wanneer ik ‘Landscapes’ beluister heb ik het gevoel dat ik naast Meredith Godreau in de bus zit en ik vergeet het grijze, koude en saaie herfstweer in Nederland. Ze zingt: "Heartbeats in the dusk / Hold my hand and gush / Sweet landscapes from the bus" en dat zie, hoor en voel ik ook. Een liedje dat warm, verrassend en ritmisch is zoals de omgeving achter het raam. Pompende drums, de strelende harp en een zachtzoete stem. Een harp die bovendien Japan en Amerika even dichtbij elkaar laat staan. Dit is Meredith’s lievelingsnummer van de nieuwe cd Leche, en ook het mijne.

Wachten tot je me ziet

Wachten tot je me ziet

Minuten tellen

Eindelijk de kleur van de muur zien

Daar ontevreden over zijn

Maar wat dan wel?

Wachten tot je me hoort

Zingen van woorden

Die niet door de muren kunnen komen

Die ik meen, die jij niet verstaat

Wachten tot je aan me denkt

De zwaarste steen proberen op te tillen

M’n adem inhouden

Zeggen dat je niet bestaat